อภินิหาร ครูพละยัตต้า ภาคเกาะสีชัง 2

    : New Hope

     (ชี้แจงก่อง ไอที่เราบอกว่ามีคนหลอกให้เราถือของน่ะ เป็นวันที่สองของการเดินทางซึ่ง!! ในภาคที่หนึ่งบอกไปแล้วว่าจะเล่าวันนี้ เพราะฉะนั้นมันม่ะใช่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันที่หนึ่งเน้อ อ่านดีๆ อ๋อ ใช่ แล้วก็อีกอย่าง เราก็อยากเขียนแบบภาคสตาร์วอร์ไปตลอดทั้งเรื่องอ่ะนะ แต่ว่าถ้าทำอย่างนั้นมันก็ไม่รู้อรรถรสที่เราเจอที่เกาะน่ะจิ เราไปวาดสีน้ำมันนาเฟ้ย ไม่ใช่เอาดาบเลเซอร์ไปแหย่ตู๊ดส์ใคร แต่เอาเป็นว่ามีโอกาสจะเขียนใหม่ละกัน โดยเฉพาะเรื่องเอี้ยนุ อันนี้แค้นมากขอบอก มันจะต้องตกเป็นกระทู้ล่อเป้าในบล็อกกูไปอีกนานแสนนาน)

     ณ เกาะสีชัง วันนี้เป็นเช้าวันที่สองที่ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นซาบซ่าที่สุด ดูนาฬิกาก็เกือบเจ็ดโมงแล้วชาวบ้านยังนอนอุตุกันอยู่หลังจากทำงานอย่างหนัก ต่างจากใครบางคนที่เพิ่งตื่นตอนนี้ คั่กๆ เราก็ย่องไปเข้าห้องน้ำตอนเช้าอย่างยากลำบากไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปข้างนอก ให้คนอื่นตื่นมายำตีนเรา จะทิ้งบอมป์ก็ต้องค่อยๆหย่อนให้ลงตรงเป้าม่ะให้มันมีเสียงร่วงหล่นกระทบน้ำ แค่มีเสียงต๋อมๆก็ใจตุ้มๆต่อมๆแล้ว    แต่ดั้นพลาดตอนสุดท้าย ปล่อยเสียงปั้ดเบ่อเร้อ ไอเราก็หวังไว้แค่ว่าพวกที่นอนอยู่คงไม่รู้หรอกว่าใครมันเข้าห้องน้ำ คั่กๆๆ จากนั้นก็ไปอาบน้ำแล้วเดินตะแร้ดแต้ดแต๋ไปรอบๆ ชมวิวที่ริมระเบียง จินตนาการไปว่ากำลังอยู๋บนเรือสำราญ"Am the king of the world~~~~" เพ้อเจ้อไปได้ซักพัก คนถื่นก็เริ่มเดินออกมาทำท่าหยั่งกับผีดิบ (ไม่รู้เพราะมันทำงานหรือว่าอัดเหล้ากัน) เห็นตอนกลางคืนเมาแอ๋กันอยู่ตามระเบียงเกาะเสาโอนเอนกันไปมา ดูแล้วเหมือนลิงแมนดาลินโดนต่อยยังไงหยั่งงั้น กินข้าวเช้าเสร็จวันนี้ลอร์ดเหน่งบอกว่า"Manageเวลากันเอาเองนะคับ งานสามชิ้น" เรากะเจ้าเจดก็รีบลงเขาไปด่วนจี๊เพราะรู้ว่าฝีมือประมาณนี้มันต้องกินค่าประสบการณ์มากกว่าคนอื่นสองเท่าชัวๆ ว่าแล้วก็รีบไปหาทำเลที่ลอร์ดเหน่งเคยบอก "อยู่หลังเขาที่พวกคุณนั่งวาดคราวที่แล้วแหละครับ สวยมั้กๆ" ยิ่งเดินขึ้นเขาไปยิ่งเหมาะกับคำว่าห่างไกลจากความสวยงามนักมีแต่ต้นไม้แห้งๆกับแดดแรงเปรี้ยะๆ เดินไปเดินมาก็มีเสียงจากยามเฝ้าที่"ทางนั้นห้ามเข้านะคร้าบ" (อ้าว ห้ามเข้าแล้วไอที่ทั่นลอร์ดเหน่งบอกสวยๆนี่มันตรงไหนฟระ บางทีเราก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างว่าสายตามองความสวยงามขอเรากะอาจารย์คงจะต่างกันมากๆ) ว่าแล้วก็นั่งลงหาทำเลด้วยความเหน็ดเหนื่อย (อันนี้เจ้าเจดตัวดีมันบอกว่าวาดวิวทะเลนาเฟร้ย ในขณะที่เราจำได้ว่าวาดสีน้ำตอนเช้ามันวาดสถาปัตม่ะใช่รึ ) มองวิวไปมาก็หาที่นั่งพักหน่อย หย่อนก้นลงไปนั่งได้ไม่ถึงสองนาที ความรู้สึกเสียวแปล๊บแล้วตามด้วยความเจ็บสุดบรรยายก็แผ่ซ่านผ่านก้นเราขึ้นมาถึงบนหัว "อ้ากกกก เจ็บๆๆๆๆ" มดกลายพันธุ์ตัวเท่านิ้วโป้งเดินลี้หายไปอย่างสบายไป ท่ามกลางฝูงมดแดงอีกฝูง ต้องไม่มีใครเชื่อแน่ๆ ว่าเรารู้สึกเหมือนโดนงูขนาดจิ๋วที่เขี้ยวยาวซักสองเซ็นต์กัด มันเจ็บมั้กๆ ปวดตูดไปหมด จนทำให้อดคิดไม่ได้ว่าเนื้อที่ก้นมันแหว่งไปแล้วรึยังนะ เป็นครั้งแรกที่เกาะสีชังที่เราเอามือลูบก้นไปตลอดทางเดินด้วยความเจ็บปวด เออ ช่างเถอะในเมื่อหาทำเลดีๆไม่ได้ก็นั่งมองวาดทะเลล่ะกัน ว่าแล้วก็นั่งลงที่ม้านั่งร่มรื่นไม่สนว่าวิวดีไม่ดี เย็นไว้ก่อนเป็นพอ พอเริ่มลงสีพื้น(สีน้ำ) ก็ราวกับเป็นคำสาบฟ้ากลั่นแกล้ง มดเอาเนื้อตูดไปไม่พอ เจดรับโทรศัพท์ "อ้าว วาดภาพ สถาปัตเหรอ" บ่ะ วันอะไรฟระเนี้ย ของก็วางแล้ว สีก็เริ่มลงแล้ว เซ็งกิ๊กๆเลย  ยังเก็บของไม่ทันเสร็จเจ้าเจดก็เดินตัวปลิวหายลับไป เราก็เดินไปรอบๆ ตอนแรกกะจะวาดบ้านขายน้ำซะหน่อย แต่มีคนนั่งอยู่เยอะแล้วเลยกะจะเดินขึ้นเขาไปดูวัดอะไรที่ว่างดงามหาใดเปรียบที่ลอร์ดเหน่งบอก เดินหาจนทั่วจนต้องไปถามคนสวนที่รดน้ำต้นไม้อยู่ว่าวัดนั่นอยู่ไหน แล้วก็ไตเขาขึ้นไปเพื่อจะเจอกับเจ้าเจดตามด้วยยัยเจ้าประคุณทูนหัวที่ลงมาเกือบพร้อมๆกันแล้วบอกว่า"ม่ะมีอะไรเรยข้างบน" ผึ๋ง!! เสียงด้ายแห่งความอดทนของเราขาดกระจุย เอาหละวะ ตรงไหนก็ได้ทั้งนั้น ว่าแล้วก็เดินลงไปเอาซักที่นั่งวาดให้เสร็จๆ หันหลังไปจะเห็นเจดกะแม่เจ้าประคุณทูนหัวนั่งกันอยู่ข้างหลัง คริๆๆ วาดไปได้ซักพักก็เสร็จแล้วเราก็เดินไปดูพวกมันสองคนวาดรูปอยู่ (ประณีฒกันจางงเล้ยย เข้าใกล้เจ้าพวกเนี้ยบๆทีไรผื่นขึ้นทุกที) ระหว่างนี้ไม่อยากจะยอมรับเลยว่า ยัยเนี้ยบนี้ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ ช่วยเจ้าเจดทำงานพูดคุยก็เป็นผู้เป็นคนเหมือนกัน (หุ ๆ ๆ ภาคนี้เริ่มGossip) อืมๆ เราคงมองมันแง่ร้ายไปหน่อย เอาเถอะคนเราก็ต้องมีขาวบ้างดำบ้างเสร็จแล้วก็ออกไปกินข้าวกันในขณะที่เนี้ยบวิ่งไปหาเพื่ออีกกลุ่ม ที่ร้านข้าวกลิ่นสามัญชนคละคลุ้ง "ยี้" พนักงาน เอ่อ ไม่ใช่สิ ชาวบ้านหญิงหน้าดำตู้ดตูด เดินเข้ามาถามอย่างสุภาพ

"เอาอะไร" - (เริ่มต้นประโยคก็แสดงกรินาวอนTeenเสียเร้ว)

 "มีอะไรบ้างครับ" - (ไม่รู้นี่หว่า)

"อาหารตามสั่งมีหมด" - (เออ อันนี้กูรู้แล้วยังไงเมิงต้องเจียวไข่เป็นแน่ๆ)

"มีอะไรแนะนำบ้างไหมครับ" - (มาทะเลทั้งทีขอเด็ดๆหน่อย)

"ก็มีผัดฉ่าทะเล" - (เป็นไงฟระผัดฉ่า เอาเถอะ อย่างน้อยก็มีคำว่าทะเล) 

"อ่า งั้นเอาผัดฉ่าทะเลล่ะกันครับ" - (หิวแล้วน้าขอเร็วๆหน่อยจ้า)

"...ฉ่าทะเลอะไร"ทำหน้างงๆ ประกอบ - (...) 

"-_- โอเช กระเพราไก่ไข่ดาวครับ" - (พอกันที)

     ว่าแล้วสามัญชนหญิงก็เดินจากไป มีนิยามคำเดียวให้"เกลียดมัน" สิบนาทีผ่านไป สิบห้านาทีผ่านไป ไม่มีวี่แววกับข้าว มีมาให้แต่Pepsi กินจนจะอิ่มอยู่แล้ว จนเจดเดินไปถาม ผ่านไปอีกซัก เกือบสิบนาที กับข้าวก็เริ่มมา ความโมโหหิวหายไป เหลือไว้แค่ กลิ่นของสามัญชนที่คละคลุ้งอยู่ในร้านอาหารนี้ (อาหารก็ธรรมดา คนเสิร์ฟก็หน้าตูด ตูมาทะเลทำไมเนี้ย) กินเสร็จก็ขึ้นไปเอาเฟรมลงมาวาดสีน้ำมันต่อ  นั่งวาดอยู่ตรงริมทะเล เจดกะเนี้ยบก็โทรหากันกิ้วก๋าวยูเรก้า "เด้วแพรจะมานะ"เจดกล่าวอย่างภาคภูมิ แล้วแพรก็มานั่งทำงานด้วย ชิ นั่งกลางทำไมลินซีดอยู่ตรงเจ้าเจดด้วยเอื้อมยากนะเฟ้ย แต่ไม่เป็นไร น้ำมันสนก็อยู่ฝั่งข้า วะ 55555 นั่งทำงานไปได้แปปเดียว แปปเดียวจริงๆ เวลาก็หมด ต้องรีบไปเก็บของแล้วไปผาคอขาดอะไรซักอย่าง ระหว่างที่ไต่เขาอันสูงชันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้ เรา เจด แพร ก็เดินสวนทางกับพวกเจ้าเอกที่กำลังเดินลงมาโขลงใหญ่ๆ(ตอนนั้นเราเดินถือเฟรมให้แพรอยู่ คิดไม่อยากจะเชื่อว่าระหว่างนั่งด้วยกันเราก็คิดว่ามันก็เป็นคนที่คุยด้วยได้นะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด) "แพร เราเอาของมาให้แล้ว ไปด้วยกันสิ"เอกกล่าวขึ้นอย่างเหย่อหยิ่ง แพรรับของเดินตัวปลิวลงไปข้างล่างพร้อมกับพวกเอก"โทษนะเจด เมฆ เอาของไปเก็บให้หน่อยน้า ","ไม่เอาหละเอกเด้วเราเดินเอาของไปเก็บกับพวกเจดก่อน ","เราไม่อยากทิ้งเพื่อนหรอกเด้วเราเดินเอาของไปเก็บก่อนนะ" คุณคิดว่าแพรพูดคำไหน ให้เวลาคิดสามวินาที ติ๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ หมดเวลา ผิดดดด มันไม่พูดอะไรเลยยย!!!  เดินตัวปลิวลงไปอย่างสบายใจเฉิบ "แพรตามเพื่อนมากเกินไป"เจดกล่าว "สาดดดดดด"ครูพละกล่าว"เกิดมา กรูไม่เคยโดนหลอกใช้ถึงขนาดนี้จากคนที่คิดว่าน่าจะเป็นเพื่อน!!!" ยอมรับว่าตอนนั้นโกรธมากๆ (ตอนนี้ก็ด้วย) ภาพลักษณ์ที่ดีๆพังหลายร่วงกราวราวกับเกรด Visual Com  คิดอย่างเดียวว่าตอนนี้ใครจะพูดอะไรก็แก้ภาพลักษณ์ของเอ็งไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ได้โดนมากับตัว อาศัยฟังเค้ามาแล้วสังเกตจากสิ่งมีชีวิตทดลองหมายเลขJ48A1-72D56E แต่นี้ โดนเข้ากับตัวเองเลย ไม่ต้องฟังใครอีกต่อไปแว้ว (คนชอบGossipคงชอบภาคนี้) หลังจากเอาของไปเก็บอย่างแค้นเคืองก็เอาของไปเก็บแล้วหยิบอุปกรณ์ขึ้นสามล้อบึ่งไปที่หน้าผา ที่นั่นสวยมากกกกก ประทับใจที่ได้มาก็ตอนนี้แหละ เป็นอะไรที่สวยที่สุดตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็น ทำเอาลืมความ...ของใครบางคนไปเลย มองแล้วเพลินนนน จนเกือบลืมวาดรูปไปซะแล้ว

     ตอนที่เหลือเด้วจะมาเขียนต่อวันหลังน้า เพราะสั้นมากช่วงกลับ^^" อนึ่ง ขาดตกบกพร่องอะไรก็ขออภัยด้วยครับผม หลังจากจบตอนหน้าเด้วคงต้องหาอะไรมาเขียนซะแว้ว คั่กๆๆ Happy Final work's Holiday จ้า ถึงงานจะเยอะมากกกก แต่ ใครสน!!!

เรื่องของประตู

   วันนี้ตื่นแต่เช้าเพราะแม่ปลุกให้ไปช่วงอุ้มหมาหน้าบ้านไปหลังบ้านทีละตัวๆ เหนื่อยมั่กให้ตายเถอะโรบิ้นมีตัวเดียวไม่ว่าเลย ดั้นมีกันเกือบสิบตัว แล้วไหงพ่อกับแม่ทำงานรับแขกกันสองคนให้ลูกอุ้มหมานะ แง่ง!! พอจะกลับขึ้นไปนอนต่อ ไอหมาเจ้ากรรมก็ดันหลุดออกมาหน้าบ้านอีก คนซวยก็ไม่ใช่ใครอื่นที่ต้องอุ้มมันกลับไปหลังบ้านอีก (ไม่อยากจะคุยว่าทำอย่างนี้วนไปมาประมาณห้ารอบ จนเราเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า ไม่ได้ปิดประตูหลังบ้าน ชิ เรื่องเซ็งแต่เช้า) ท่าทางไอที่เคยเขียนไว้ว่าจะโชคดีเมื่อวานนี้ฝันไปแหงมๆ

     ว่าด้วยเรื่องของประตู ประตูที่เปลี่ยนใหม่วันนี้เป็นประตูรีโหมดที่อยู่หน้าบ้าน (แม่นแล้วไอบานที่ฉันต้องนั่งอยู่หน้าบ้านเพราะลืมรึโหมดเอาไว้ในห้องบ่อยๆนั่นแหละ) แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจะเปลี่ยนประตูซี่ๆที่ทำด้วยเหล็กเป็นทำด้วยไม้ทำไม แต่ก็พอจะเดาออกพอนึกถึงนิสัยของท่านพ่อ "พ่อชอบบ้านไม้ทรงไทยนะ เด้วพอลูกทำงานแล้วซื้อให้พ่อซักหลัง พ่อจะย้ายไปอยู๋ที่นั่น ดูหรูหรามีสไตล์ แถมสมัยนี้วัสดุที่ใช้ยังทนทานไม่พังง่ายๆแล้วด้วย" ไม่รู้สินะ เราเป็นคนไม่ชอบบ้านทรงไทยเอามากๆเลย เพราะมันเข้าได้หลายทางเกินเหตุ ไอประตูหน้าก็ไม่รู้จะมีไว้ทำไมในเมื่อกำแพงข้างๆนี่โล่งโจ่งเลย (โปรดนึกภาพตามเวลาเดินขึ้นบันไดไม้ไปแล้วมันจะมีประตูซึ่งหาความแข็งแรงไม่เจอเลย แถมมองผ่านเข้าไปเห็นข้างในบ้านชัดแจ๋วอีกต่างหาก) อ่ะ ลืม พูดเรื่องประตูรีโหมดอยู่ แต่ก็ช่างมันเถอะ พ่อกับแม่บอกให้ช่วยเฝ้าช่างที่มาทำหน่อย ไอเราก็หาโอกาสแวปทุกที เพราะมันน่าเบื่อม๊ากก เรื่องนี้ทำให้เราพาลคิดไปถึงเวลาที่เราจะมีบ้านเป็นของตัวเอง อยากได้ปราการทำจากเหล็กกล้าทั้งหลังประมาณระเบิดลงแล้วเรายังนอนนิ่มเหมือนวอลโว่วิ่ง 
     หลังจากแอบแวปขึ้นมาแล้วก็พยายามใส่รูปลงในบล็อก แล้วเราก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังกึกก้องขึ้นในหัว "ใส่ยังไงฟระเนี้ย!?!" หลังจากลองพยายามอยู่หลายรอบ ก็เบื่อเห็นบล็อกคนอื่นใส่รูปกันกุ๊กกิ๊กดิ๊กดั้กแล้วมันน่าอิจฉาแต่ทำไงได้ใส่ไม่เป็นนี่หว่า โชคยังดีที่ประสบผลสำเร็จเรื่องlinkเพลงจากในบล็อค ไม่ต้องบ่นเรื่องเพลงมันโหลดช้า ตูมีปัญญาทำได้แค่นี้แหละ ตัวหนังสือมีหลายสีด้วย เหนม้ายย รู้แล้วน่าว่าน่าสมเพชไม่ต้องทำหน้าหยั่งนั้นหรอก ชิ!

     เรื่องสุดท้าย ตอนนี้กำลังติดตามข่าวอยู่ว่างานโดจินหรือว่าคอมมิคเกตจะมีกันเมื่อไหร่น่อ จะได้เตรียมชุดเราให้พร้อมบ้าง เด้วเอาไปใส่โชว คิๆ อ่ะ ๆ อยากรู้หละสิว่าใส่เป็นตัวอะไร บูว!! ผิดไม่ใช่ เล็ม เสียใจด้วยยัยเบลว์ตัวดี ฉันไม่ทาลิปสติกเด็ดขาด ไอบทจะเอารูปมาลงก็ดั้นลงรูปไม่เป็นอีก เซ็งจับจิต นึกภาพตามเอาล่ะกัน ใครเคยเล่นKingdom Hearts 2 , Kingdom Hearts Chain of Memmory ต้องรู้จักชัวร์ๆ เราแต่งเป็นพวกNobody XIII Organize (ลองsearch หาดู ฮุ ๆ เกมกำลังดัง) อ่ะ! อย่ามาหาว่าชุดเชยนะเฟร้ย ชุดออกจะเริ่ด เดินตามถนนไม่โดนตำรวจจับด้วย แต่ท่าทางต้องหาคนไปด้วย เด้วแต่งตัวเดินเดี่ยวๆแล้วสาวๆจะอดใจมารุมล้อมไม่ไหว คั่กๆๆ 

  เมฆ มาเยือน!!!